Presell Page - zaistniej w sieci!

dzieci,forum,forum dla rodziców, mama,tata,wychowanie,rodzina

Poszczególne społeczeństwa różnią się między sobą bardzo w wyznaczaniu granicy, do której istota ludzka uznawana jest za dziecko, jak również w stosunku, jaki mają do osoby dziecka.

W wielu społeczeństwach spotykano się i spotyka się nadal przypadki małżeństw zawieranych przez osoby nastoletnie (w średniowieczu dla dziewczynki dolna granica wieku wynosiła 12 lat, podobnie było u Żydów w starożytności), co bierze się stąd, że osiągnąwszy biologiczną zdolność rozrodczą, nie są one już w takich społeczeństwach uznawane za dzieci.

W niektórych społeczeństwach o dorosłości decyduje odpowiedzialność i dziecko, które podejmuje pracę, by pomóc rodzicom, nie jest już postrzegane jako dziecko. Tak jest np. w wielu kulturach azjatyckich.

W cywilizacji Zachodu podejście do dziecka zmieniało się bardzo w historii. Zapraszamy na forum dla rodziców. Swego czasu historyk Philippe Aries wystąpił z tezą (Historia dzieciństwa), że dzieje dzieciństwa na Zachodzie zaczynają się od zupełnej niewiedzy na temat specyfiki tego okresu w życiu a nawet stosowanej z rozmachem przemocy (w tym seksualnej) wobec dzieci, poprzez stopniowe odkrywanie szczególnego charakteru dziecka jako osoby, które ostatecznie dokonało się dopiero w ostatnich dwóch stuleciach. Radykalność tej tezy została potem podważona badaniami szczegółowymi, ponieważ jednak we wcześniejszych epokach również otaczano dzieci troską.

Istotnie, dziecko bywaÅ‚o różnie postrzegane, ale teza Ariesa byÅ‚a uproszczeniem. Starożytność miaÅ‚a np. rozbudowane poglÄ…dy pedagogiczne, zdawaÅ‚a wiÄ™c sobie sprawÄ™ ze specyfiki dzieciÅ„stwa. W Å›redniowieczu zasadniczo postrzegano dziecko jako dorosÅ‚ego w pomniejszeniu, co widać na malowidÅ‚ach z epoki i szczególnych proporcjach dzieci na nich przedstawionych. Uważano, że czÅ‚owiek rodzi siÄ™ zasadniczo “gotowy”, tylko mniejszy. Co nie znaczy oczywiÅ›cie, że siÄ™ o nie nie troszczono. MyÅ›l pedagogiczna zaczęła siÄ™ ponownie rozwijać w renesansie (np. Filip Melanchton). Jednak szczególnie dużą uwagÄ™ dzieciÅ„stwu i dziecku zaczÄ™to poÅ›wiÄ™cać dopiero w XIX wieku, starajÄ…c siÄ™ chronić je przed wrażeniami, które mogÅ‚yby zaszkodzić jego rozwojowi i otaczać dziecko bardzo regularnÄ… opiekÄ… i kontrolÄ…, czego wczeÅ›nie nie nadużywano (w Å›redniowieczu nie zabraniano dzieciom nawet oglÄ…dać egzekucji).

Romantyzm wniósł do kultury Zachodu nowe spojrzenie na dziecko: Jako nieskażone światem dorosłych i wolne od ograniczeń rozumu, dziecko miało być jakoby bliżej głębszej, metafizycznej prawdy, bliżej uczuć, odczuć, intuicji, spraw ducha. W XX wieku dziecko stało się szczególnym (nieporównywalnym z żadną inną epoką) przedmiotem zainteresowania psychoanalizy i psychologii.